La Mort de Laurie Markovitch - Exhibition Bertrand Bonello

La Mort de Laurie Markovitch

“Een man wordt hopeloos verliefd op een vrouw, en om haar te tonen hoe perfect zij is en hoe onbelangrijk de rest van de wereld voor hem is geworden, besluit hij met behulp van plastische chirurgie haar dubbelganger te worden. De kopie vind zichzelf tegenover het origineel. Lange tijd was ik geobsedeerd met deze film. Hoe ga je om met deze ongerealiseerde films? Hoe leef je ermee? Hoe leef je met geesten? Hoe kom je van ze af?”

« Un homme tombe fou amoureux d’une femme et décide, pour lui prouver à quel point elle est parfaite et à quel point le reste du monde n’a plus d’importance, de devenir son sosie grâce à la chirurgie esthétique. La copie se retrouve alors face à l’original. Ce film, que je n’ai pas pu tourner, m’a longtemps obsédé. Que fait-on alors, de ces films non réalisés ? Comment vit-on avec ? Comment vit-on avec ces fantômes ? Comment s’en débarrasse t-on ? (…) Les voix de Kate Moran et de Louis Garrel le font renaître (…) autour de photos et d’un élément de décor extraits d’un film inexistant. »

“A man falls madly in love with a woman and, to prove to her how perfect she is and how insignificant the rest of the world has become, decides to become her double through means of plastic surgery. The copy finds itself in front of the original. For a long time, I was obsessed with this film. How do you do with these unrealized films? How do you live with them? How do you live with ghosts? How do you get rid of them? (…) The voices of Kate Moran and Louis Garrel bring life the narrative, with photographs and pieces of scenery from a movie that never was.”

My New Picture - Exhibition Bertrand Bonello

Compositions obliques

My New Picture

“Meestal is het muziek die beelden vergezeld, in dit geval vergezellen de beelden de muziek. Het is vaak gezegd dat ik films maak zoals een muzikant. Ik wild een opname maken als filmmaker, en het dan naar beeld transformeren. Het narratief moest strikt muzikaal zijn. Een film voor de oren, zoals Frank Zappa het zei. De film is verdeeld in vier stukken, vier sequenties bepaald door de lengen van een 16mm filmrol.”

« La plupart du temps, c’est la musique qui accompagne des images. Là, il s’agit d’images qui accompagnent la musique. On a souvent dit que je faisais des films de musicien. J’ai eu envie de faire un album de cinéaste. Puis de le mettre en image. Je voulais que la narration ne soit que musicale. Un film pour les oreilles, disait Frank Zappa. Le film est divisé en quatre parties, quatre plans-séquences de la durée d’une bobine de 16mm. »

“Most of the time, it is music that accompanies images. In this case, images accompany the music. It has often been said that I make movies like a musician. I wanted to do a record as a filmmaker, and then, consequently, to transform it into images. I wanted the narrative to be strictly musical. A movie for the ears, as used to say Frank Zappa. The film is divided in four parts, four sequences determined by the length of a 16mm reel.”

Oblique Strategies (Stratégies obliques)

“In het begin is er een kaartspel. Het wordt bewaard in een klein zwart doosje waarop aan de ene kant “Oblique Strategies” is geschreven, en aan de andere kant “Brian Eno / Peter Schmidt”. In het doosje zitten meer dan honderd kaarten. De achterkant van de kaarten is zwart. Aan de voorkant, een zin (…). De hele gebeurtenis getuigt voor de invloed van de kaarten – zoals men de invloed van een substantie zou beschrijven. Ik heb een slideshow gemaakt van deze gebeurtenissen. De muziek en de kaarten gaan een onzekere dialoog met elkaar aan.”

« À l’origine, c’est un jeu de cartes. Il se présente dans une petite boîte noire, sur laquelle est écrit “Oblique Strategies” sur l’un des côtés et “Brian Eno / Peter Schmidt” sur l’autre. À l’intérieur, un peu plus d’une centaine de cartes. Le verso de chacune est noir. Sur le recto, une phrase. Chaque jour, pendant sept jours, tirer trois cartes, plus une pour conclure. Chaque jour, ne penser qu’à travers les quatre cartes tirées. Les prendre en photo. Faire un morceau de musique. Le faire avec plaisir. De toute manière, ce n’est qu’un jeu. Le tout ainsi obtenu rend compte de l’influence des cartes – comme on le dirait de l’influence d’une substance. De cela, j’ai fait un diaporama, dont la musique et les photos des cartes se répondent de manière aléatoire. »

“At the beginning, there is a game of cards. It is held in a small black box on which is written, on the one side, “Oblique Strategies”, on the other “Brian Eno / Peter Schmidt”. Inside the box, more than a hundred cards. The back sof the cards are black. On their front, a sentence. Every day, during seven days, draw three cards, and one more to conclude. Every day, think only by means of the four drawn cards. Take photographs of them. Compose a piece of music. Do it with pleasure. In any case, it’s only a game. The whole event attests for the influence of the cards – as one would describe the influence of a substance. I made a slide show of these events. The music thereof and the cards are in an aleatory dialogue.”

Où en êtes-vous Bertrand Bonello ? - Exhibition Bertrand Bonello

Où en êtes-vous Bertrand Bonello? (Where do you stand today, Bertrand Bonello)

“De uitnodiging van het Centre Pompidou om werk te exposeren en een retrospectief te organiseren kwam samen met een opdracht voor een film die een nieuwe collectie zal inleiden, gebaseerd op de reflectieve vraag, tegelijkertijd gericht op het verleden en de toekomst, “Où en êtes vous?” (Waar sta je vandaag?). Terwijl ik deze tekst schrijf, is het maken van de film nog niet begonnen. Ik hoop dat, als hij klaar is, de vraag zal blijven bestaan, en dat hij anderen zal uitdagen.”

“The Centre Pompidou’s invitation to expose works and organize a retrospective came along with a commission for a film that will initiate a new collection, based on the reflexive question, at once turned towards the past and future, “Où en êtes vous?” (Where do you stand today?). As I write these lines, the film has not yet begun. I hope that, when its finished, the question will remain, and that it will invite others.”

Focus on Bertrand Bonello 2015
Een aanpassing van de tentoonstelling “Bertrand Bonnelo, Résonances” geëxposeerd in het Centre Pompidou in Parijs, van 19 september tot en met 26 oktober 2014.
L’exposition Echos est une adaptation de l’exposition Bertrand Bonello, Résonances conçue et présentée au Centre Pompidou, Paris du 19 septembre au 26 octobre 2014.
The exhibition Echos is adapted from the exhibition Bertrand Bonello, Résonances created and presented at Centre Pompidou, Paris from September 19 to October 26, 2014.

LogoCentrePompidou

Het Focus on Bertrand Bonello was mogelijk gemaakt door Amsterdams Fonds voor de Kunst.
Le Focus on Bertrand Bonello a été réalisé grâce au soutien de l’Amsterdams Fonds voor de Kunst.
The Focus on Bertrand Bonello was made possible thanks to the support of the Amsterdams Fonds voor de Kunst.

AFK